“Ik ben nu twintig jaar huisarts. Tien jaar heb ik een duo-praktijk gehad in Rottevalle, op het Friese platteland. Daarna zijn we beide gestopt als duo, en inmiddels werk ik alweer drie jaar in de Academische Huisartsenpraktijk in Groningen,” vertelt Lucian. De overstap van zelfstandig praktijkhouder naar loondienst in een academische groepspraktijk was een grote, maar weloverwogen stap. “We groeiden uit ons pand. Toen dacht ik: wat wil ik de komende twintig jaar nog doen?” In Groningen vond ze een omgeving waar patiëntenzorg hand in hand gaat met onderwijs, opleiden en onderzoek.
Lucian kijkt met plezier terug op haar tijd als praktijkhouder in Rottevalle. “We hadden een fijne samenwerking, leuke patiënten, en veel vrijheid als praktijkhouder.” Maar met de jaren groeide de praktijk letterlijk uit zijn jasje. “We wilden uitbreiden, maar in een klein dorp als Rottevalle waren de mogelijkheden beperkt. Toen dacht ik, ik wil echt wat anders. Ik wilde mezelf ontwikkelen.” In de Academische Huisartsenpraktijk vond ze die kans. ''De overstap naar loondienst is heel anders dan zelfstandig zijn, maar er gebeurt hier zo ontzettend veel en dat vind ik heel erg leuk.''
Voor Lucian is de academische omgeving meer dan alleen een werkplek. Ze begeleidt coassistenten en huisartsen in opleiding. “Met studenten werken houdt me scherp. Studenten stellen vragen waar je over na moet denken. Dat helpt me om een betere huisarts te blijven. Je kunt zelf een stukje van je vak overdragen dat vind ik heel erg leuk.'' Ook onderzoek speelt een belangrijke rol in de academische praktijk, al ligt daar voor Lucian niet de nadruk. Toch draagt ze er graag aan bij wanneer het kan. “Bijvoorbeeld door patiënten te includeren in lopende studies,” vertelt ze. “Op die manier lever je toch een bijdrage aan de ontwikkeling van het vak.”
Wat Lucian het meest waardeert aan haar vak, is dat ze als huisarts letterlijk en figuurlijk midden in de samenleving staat. “De grote thema’s van deze tijd – oorlog, armoede, leefstijl – ze komen allemaal de spreekkamer binnen. Iedereen komt bij je, met zijn eigen vragen, zorgen en omstandigheden.” Die maatschappelijke betrokkenheid maakt haar werk betekenisvol. “De een wil gezonder leven en zoekt advies. De ander wil dat ook, maar kan het niet betalen. En toch komen ze allebei bij jou terecht.”
Lucian weet hoe belangrijk het is om actief te sturen op werkplezier. “Toen ik begon dacht ik: misschien word ik internist. Maar ik kwam er snel achter dat het ziekenhuis niets voor mij was. Je staat er verder af van het gewone leven.” Haar overstap van praktijkhouder naar werken in loondienst kwam dan ook voort uit diezelfde behoefte aan bewust kiezen. “Na tien jaar wilde ik opnieuw kijken: is het tijd voor de volgende stap? Toen is het uiteindelijk zo gelopen dat dat inderdaad zo was. Voor mij is continuïteit belangrijk, maar je werkplezier mag je nooit uit het oog verliezen. Een huisarts die verveeld is en op routine draait, daar schiet geen patiënt iets mee op.''
In haar manier van werken staat de patiënt centraal – maar altijd in samenwerking. “Het is echt teamwork tussen arts en patiënt,” legt Lucian uit. “Je komt samen tot een diagnose of behandelplan dat niet alleen medisch klopt, maar ook past bij iemands leven. Natuurlijk zijn er patiënten die daar minder behoefte aan hebben, of voor wie dat minder geschikt is. Maar de meeste mensen waarderen het juist. Soms is het even zoeken, maar dat vind ik juist het mooie eraan.” Privé heeft ze ook een huisarts als partner. “We zouden nooit samen een praktijk kunnen beginnen,” zegt ze lachend. “We werken zo anders. Maar dat is ook het mooie aan dit vak: er is niet één manier om een goede huisarts te zijn.”
Waar Lucian het meest trots op is? “Dat ik in een praktijk kwam waar veel wisselingen waren geweest, en ik daar met energie continuïteit kon brengen. Dat mensen weer vertrouwen kregen. En dat ik het onderwijs in ben gesprongen en daar echt plezier in heb gevonden.” Haar advies aan jonge huisartsen is dan ook helder: “Zorg dat je regelmatig stilstaat bij wat je doet. Heb je nog plezier? Wil je iets nieuws leren? Wil je iets bijdragen naast de spreekkamer? Dat houdt je scherp. En daar profiteren je patiënten ook van.”
